روزی که حسین بن علی از حریم خداوند پرده درید و خروج کرد تمام مسلمانان (؟) به دعوت از خلیفه علیه او به نبرد حق علیه باطل پرداختند؛ که او خارجی است و خارجی نیز مهدور الدم است، دستگاه تبلیغات به زیبایی او را علیه سنت خداوند و پیامبر معرفی کرد... 

باور حسین مگر نه این بود که اگر یزید باشد گردیدن به گرد کعبه با گشتن بدور بت یکسان است... مگر کعبه و حج حریم خداوند نبود!!!

حال چگونه است که انسانی که همگان او را به شرافت و شرم و حیا می شناختند، با باور پرده دری از شرم و حیا خروج کند تا به من و ما بنشاند نشانی بت بزرگ را اینگونه به تیر زهر گونه زخمه می زنیم که گاه حقیقت بزرگتر با پرده دری روشن تر می نماید... 

شاید تلنگری لازم بود بر من و ما تا هر یک به شکلی خروج کنیم...

در صحرای کربلا بودن ارزش نیست، در صف حق بزرگتر بودن ارزش است... و حق تعیین سرنوشت بالاتر است...

ایمان

بسم الله القهار

به راستی میر حسین محصور چیست؟

نشانه ی استبداد و ظلم از کجاست؟ آیا خودکامگان از ابتدا اینگونه اند یا با نیت ستم از دیوار جور بالا می روند یا پس از ترقی بر این باور می رسند که راهی جز دیکته ی ظلم و تاریکی بر جامعه ی جاهل و ترسو ندارند؟

جامعه ای که به جای فراهم ساختن دیدار روشنایی و از ترس عدل، تاریکی و جهل را پیشه ی خود ساخته...

در این جامعه، شب شکنان در حصرند...

و در این جامعه چه نیازی است به نور و چه نیازی است به حرارت ایمان و روشنایی حتی شعله ای...

شکستن حق را پیشه ی خود ساخته ایم و نور را در درون خویش خاموش ساخته ایم و فریاد و فغان از جهل و تاریکی سر می دهیم...

وای بر من و ما که از ترس شکستن آسودگی، حلقه های زنجیر بر دربهای زندگان و حصر بزرگان را سنگین تر جوش می دهیم.

وای بر من و ما که از ترس هر روز غوطه ی آسودگی می خوریم و از غرور و خشم، روزانه ی خویش را سیراب می کنیم.

وای بر من و ما.

خداوندا از من و ما بگذر که روزانه ی خود را جفا و جور سیراب کرده، بگذر ز ما که خشم و ترس بر ما سر سجده فرود آورده که ما خدایان ظلم و جهل شده ایم.

راهی نمانده جز آهی

ایمان

امروز دیگری

نامه ی امیر المومنین علی ع به مالک های سرزمین اسلام‏

بنی صدر را نمی‌‌شناختم... بنی صدر را هنوز هم نمی‌شناسم، مردی که نامِ او با بی‌ کفایتی و خیانت همواره بر گوش و پوست و استخوانمان حک شده بود! نامی‌ که نسلِ من و پس از من هنوز در ذهنِ ناخوداگاهِ خود تکفیرش می‌کند. اما به راستی‌ او کیست؟ جاسوسی فریب‌خورده‌! یا مردی به قامتِ حق... رئیس جمهوری بی‌ کفایت یا قربانی کودتایی سازمان یافته!  

جایی خواندم که حق گاهی کوتاه میشود اما ریشه اش به قامتِ تاریخ خواهد ماند...

چرا او از همه جانب مورد سانسور است! چرا هنوز حرفهایی برای گفتن دارد! چرا هنگام حرف زدن استوار و سربلند گفتگو می‌کند! مگر او چه کرده که چنین موردِ غضب است. مگر او چه می گوید! اگر کسی‌ بی‌ کفایت باشد چگونه می تواند سر بلند کند و اینگونه فریاد بزند و مردمِ خویش را به نهضت و جنبش فرا بخواند. اگر کسی‌ خیانت کار باشد چگونه میتواند در آلودگیهای سیاست و جاه و مقام اینگونه آزادمرد بماند و قامت خم نکند.

به شهادتِ تاریخ هیچگاه حق نابود نخواهد شد و کسی‌ که بر حق ایستاده باشد جاودان خواهد ماند. حال پرسش اینجاست:مگر او چه می گوید جز استقلال و آزادی؟ تکرار کنیم استقلال و آزادی... شاید راست میگوید... آنگاه که فریاد می زدیم کجاست رایِ من شاید باید فریادی بزرگتر سر می دادیم که او سر می داد: کجاست حقِ من؟

استقلال و آزادی...

ایمان فلاح

پائیز ۱۳۹۰

کلمه ی مرگ بر جانمان نشست و خانمانمان را به آتش کشید
ناصر، عزت، عبدالله و هاله و رضا; جانهایی ناز و استوار ریخته بر پای ابلیس پیروز مست... 
میخهایی دیگر بر تابوت خدایان زر و زور و تزویر 
آری خردادی دیگر است و داد و فریادی دیگر
ای مرگ به کلمه سوگند
شاهد من و ما باش تا آن روز که ظلم و جور را در آغوش بگیری
و تو ای ابلیس دین؛ باش تا صبح دولتت بدمد
انا لله و انا الیه راجعون
ایمان‬

در این تاریک ترین لحظه ی شب، زمانی که به درستی احساس می شود که طلوع صبح نزدیک است، کلامی عمیق از نفسی پهناور روحم را جلا میدهد که ای انسانهای آزاده و در جستجوی آزادی، ببخشید و طلب بخشش کنید تا رستگار شوید، روی سخن او با سلطان جائر نیست که اگر هم باشد با شناختی که از وی دارد به این باور است که بر گوش و زبان و دل او مهر زده شده...
اما من و تو چه، من و تو که سرشار از فریاد آزادی و انسانیم، من و تو که هم قسم شدیم تا خون ریخته شده ی عزیزانمان بر کوچه و خیابان را در جانمان بریزیم برای آزادی و انسانیت فریاد زنیم و از پای ننشینیم، که امروز و در چند گامی پیروزی ظرفی عمیق تر و وسیع تر از بخشش راه از پیش نمی برد... لختی بیاندیشیم، آیا همه ی این فریاد ها و ناله ها و راههایی که پیمودیم به جز برای آزادی و رستگاری بوده... آیا به جز طلب بخشش از پروردگار انتظاری دیگر داریم... که علی فرمود احسان بالاتر از عدل است که عدل حق توست اما احسان حقی است که که از توست اما تو می بخشی...
پس بخشنده باشیم و طلب بخشندگی کنیم تا رستگار شویم
لحظه ی غروب آفتاب است و من صبح را دوست دارم
یا علی مدد.
ایمان فلاح
بهار 1390‬

احمدی نژاد در خلوت خود به چه می اندیشد...
به روزهای خوش کودکی در گرمسار، به هیجان تعقیب و گریزهای انقلاب، به شکوه عشق جبهه و شهادت، یا دوران شیرین تحصیل علم و دانش... چه روزهایی بود آن روزها که از سر شور و عشق و نه مسئولیت و هراس پاسخگویی و فقط جوانی و حماسه عمر گرانمایه را گذراندیم و خوش بودیم با دوستان و همراهان...
یا به روزهای خواجه نصیر و روزهای ناشناخته ی درمانگاه، به رایحه ی خوش خدمت در سرزمین پهناور اردبیل یا دوران شهرداری تهران و آغاز راه... راه منتهی به ساختمان پاستور... چه پیکارها و چه بی خوابی ها و چه ایثارها، چه مشقتهایی که در این روزها بر خود و همراهان وارد آمد و همه و همه برای هدفی وارسته و آن انتظار فرج... و این هویتی است که به باور خود هر لحظه از زندگی خود را وقف آن کرده بود... در این راه همه ی کج سلیقه گی ها و بی حرمتی ها را به جان خریده بود. 
اما امروز پس از گذر از همه ی این دوران محمود خود را در نهادی می بیند که دیگر جایی در آن ندارد، پدرخوانده او را به زودی از بارگاه خود می راند، تصور او این بود که می تواند نقشی یگانه در سرنوشت کشور، مردم و دین خود داشته باشد. ا ما همه ی باورها و نقش هایی که در ذهن می پروراند به خیالی منجر شد که بر باد رفت... 
زمزمه هایی از درون خود شنید که می گفت: محمود، این سرنوشت تو نیست، تو فرزند کویر و از تبار آرشی، تو آبرویی جز اسلام بر خود نمی خواهی و نمی خوانی، نگذار تا این فشار ها تو را از راه دین براند، نگذار تا بیت تو را به راهی بخواند که خود می خواهد، به مبارزه برخیز، همانگونه که خود از سایه ی قالیباف از صندوق بیرون آمدی، آن کس را که می خواهی از سایه ی مشایی بیرون بیار، قدرت تنها عامل پیش برنده ی اهداف توست، تو ثروتمندی، تو نظر کرده ی مهدی و انتخاب شده ی پروردگاری...
و شاید کور سویی از عمق دل شعله وار اینگونه می خواند: محمود، ای که نامت ستایش شده است، ای که تمامی وجودت را به اسلام بخشیده ای، ای که همه ی قرآن را بارها و بارها مرور کرده ای، ای که بارها سرگذشت پیامبر و امامان را خوانده و شنیده ای، ای که سرنوشت یزیدیان و مروانیان را نکوهش کرده ای، نگاهی دیگرگونه بیانداز، سرنوشت تو می تواند دیگری باشد، سرنوشت تو شاید به گونه ای دیگر باشد، حربن ریاحی را خوانده ای که تا روز آخر حیات در سپاه کفر بود و خود این سپاه را رهبری می کرد اما به یک باره به نام خود اندیشید و آزادگی را انتخاب کرد، و آنکه خود عاشورا را چیده بود آزاده ی عاشورا نام گرفت. 
و شاید اینکه بگذار این دو روز عمر نیز بگذرد، راهی و چاره ای نیست، خدا چنین خواسته، تو همه ی تلاش خود را کرده ای اما لیاقت این مردم بیش از این نیست... 
اندیشه هایی که امروز محمود را بدین پریشان احوالی انداخته که جان و رمق از وجودش ستانده... لحظات طاقت فرسایی است، امروز محمود بیش از هر روز دیگری نیاز به اندیشه و تعمق دارد، نیاز به این دارد که به هویت خویش نظری دوباره بیافکند، به وصیت های همسنگران خویش، به قرآن و تاریخ اسلام... "قُلْ یَا عِبَادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ" 
ما نیز برای محمود دعای خیر می کنیم که فالله خیر حافظا و هو ارحم الراحمین... او نیز انسان است و در راه...
ایمان فلاح
بهار 1390‬

مهاجرانی جان، 
اگر همه ی نوشته ها و باورها و کلام زیبای شمای دیندار شما را به آنجا رسانده که حق بزرگتر را نهاده و کوچکتر را علم نموده ای، چه تفاوت است با عمر عاص که همو بود که باور جاهل مردم را به حق کوچکتر فریفت و قرآن به نیزه کرد تا حق بزرگتر را مثله کرده و بر پای ستون خیمه معاویه قربانی کند...
مگر نه این است که خداوند ما را به برقراری حق اکبر دعوت کرده که الله اکبر... 
قدری بیش از امروز بیاندیشیم و کلام از سر خرد و معرفت بتراشیم
که کلمه حق است و حق به آن سوگند
ور نه باطل است و دیگر هیچ
ایمان فلاح
زمستان 1389‬